Mamy miesiąc maj. Coraz cieplejsza pogoda, zbliżający się okres wakacji i urlopów, budząca się do życia przyroda, to wszystko wprawia nas, zmęczonych pochmurną i niestety mało malowniczą w tym roku zimą, w radosny i nieco błogi nastrój. Maj to okres planowania urlopów i tworzenia wszelkiego rodzaju pomysłów, związanych z wypoczynkiem i szeroko pojętą rekreacją. Można powiedzieć, że dla większości z nas Nowy Rok rozpoczyna się dopiero z okresem wiosennym, kiedy to czujemy w sobie więcej energii do zapoczątkowania nowych planów związanych z urlopowymi podbojami.

1 maja – ten dzień kojarzy się wielu Polakom z przymusem uczestniczenia w totalitarnym, komunistycznym cyrku z minionego ustroju. Pamiętają to nasi rodzice, a także starsi z nas. Poprzez tekst chcemy dołożyć swą małą cegiełkę do tego by naród nie zapomniał zbrodni czerwonych towarzyszy. Wprawdzie politycy z pro-bolszewicką przeszłością dziś raczej maskują się pod innymi, bardziej popularnymi hasełkami wypierając się niechlubnej przeszłości, jednak pozostały jakieś niedobitki otwarcie oddające cześć zbrodni, jakie niósł ze sobą realny socjalizm. Wierzymy w ten naród i jesteśmy przekonani, że sam obroni się on przed powrotem czerwonych flag oraz malowanych fanów spod znaku sierpa i młota. Zbyt mocno odczuli go Polacy, aby miał on szansę ponownie stać się realną siłą polityczną (choć naturalnie nie można zbytnio współczesnych towarzyszy lekceważyć).

1 maja rozpoczyna się tak zwany „długi weekend” podczas, którego wiele osób planuje rodzinny wyjazd czy też cieszy się na samą myśl o kilkudniowym odpoczynku od pracy. Mało kto z młodego pokolenia Polaków zastanawia się nad tym jak Święto Pracy obchodzić musieli (co podkreślam) ich rodacy nie tak dawno temu. Za czasów realnego socjalizmu nie można było leżeć do góry brzuchem…

Na początku kwietnia w Londynie odbywa się szczyt G20. Przy jego okazji jak zwykle słyszymy o anarchistach nazywanych anty- bądź alterglobalistami. Ich zdjęcia znajdują się nawet w toruńskich gazetach, o dziwo bez wielu złośliwych dopisków czy komentarzy na ich temat. Czyżby byli po cichu akceptowani przez media? Owszem są. Idee antyglobalistyczne są jak najbardziej słuszne, sprawa jednak w tym co ci ludzie proponują światu w zamian. A proponują chaos…

Pod koniec ubiegłego tygodnia ukazało się w sieci dość ciekawe nagranie. W studiu TVN przed "Faktami" internauci mogli zobaczyć jak znany dziennikarz, Kamil Durczok odnosi się do swoich współpracowników. Poszło o niby brudny stół w studiu, który pana Kamila zdenerwował do tego stopnia, że wyrzucił z siebie "(...) Nie wkurwiaj mnie, dobrze? Od dwóch dni jest tak upierdolony stół tutaj, że tylko dlatego, że zlikwidowaliśmy ten jebany przerywnik, który jedzie z góry, to jeszcze się to jakoś kurwa uchowało i ludzie tego nie widzą. (...)"

Od 1989 roku żyjemy w kraju demokratycznym o systemie określanym jako parlamentarno- zracjonalizowany. Oznacza to, że jest on syntezą systemów: kanclerskiego i półprezydenckiego. Ten pierwszy obowiązuje u naszych zachodnich sąsiadów, natomiast półprezydencki obowiązuje we Francji. Od momentu odzyskania suwerenności tylko jeden z trzynastu dotychczasowych prezesów Rady Ministrów urzędował do końca swojej czteroletniej  kadencji. Tym szczęśliwcem był Jerzy Buzek. Donald Tusk i jego ekipa ma jeszcze czas aby zepsuć bądź poprawić tą statystykę. Pomijając patologie jakie towarzyszyły tym czy innym rządom ta statystyka ukazuje jak nietrwały system polityczny panuje w Polsce. .