15 sierpnia mija kolejna rocznica pokonania wojsk sowieckich podczas Bitwy Warszawskiej w roku 1920. „Pomógł nam Bóg” – to częste wyjaśnienie drugiej nazwy Bitwy: „Cud nad Wisłą”. Chcąc, czy nie chcąc – tak jest w polskiej historii, że ważne bitwy przegrywaliśmy i wygrywaliśmy pod znakiem krzyża. Moim, niewierzącym w żadnego Boga okiem nie było żadnego „Cudu” w katolickim tego słowa znaczeniu. Było po prostu zwycięstwo odważnej polskiej armii. Chyba, że mówimy o Bogu w sensie kulturowym – tak, dopóki naród łączy wiara i kultura – będzie w stanie walczyć z wrogiem! Także to co dzieje się dzisiaj pod krzyżem przy Pałacu Prezydenckim – jest w gruncie rzeczy pewną mobilizacją wierzących Polaków, ale i ich liberalnych oraz lewicowych przeciwników. Otwarty konflikt umacnia obie strony, integruje je. Te wydarzenia są ważniejsze niż nam się wydaje, a ich sens wykracza poza to co widzimy w TV. Zwróćmy uwagę na to, że jeśli w roku 1920 Polacy nie wierzyliby w nic, różnie mogły potoczyć się losy Europy. Dlatego cieszmy się, że ludzie jeszcze wierzą w coś „większego”, bo jeśli będą wierzyć tylko w swoje portfele – może być nieciekawie. 

W tym roku mija 66 rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Powstania, które było zbrojnym wystąpieniem przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim. Rozpoczęło się o godzinie 17 (godzina ,,W") 1 sierpnia 1944 roku. W czasie pierwszych dni walk udało się zdobyć między innymi ; Polską Wytwórnię Papierów Wartościowych, Pocztę Główną , Stare Miasto , Śródmieście .
Pomimo początkowych sukcesów , największy zryw niepodległościowy  z biegiem czasu zaczął obracać się  w militarną porażkę. Zdradzona przez ,,sojuszników " Warszawa , pozbawiona pomocy i obiecanych zrzutów broni oraz amunicji stała się ruiną. 63 dni bohaterskiej obrony ojczyzny kosztowało życie dwustu tysięcy cywili i piętnastu tysięcy żołnierzy, zaś niemiecki agresor stracił 15 tysięcy żołnierzy.

O tzw. „europride”, czyli paradzie wszelkiej maści zboczeńców (gejów, lesbijek, biseksualistów, transseksualistów, transwestytów, a nieoficjalnie pewnie też pedofilów) na skalę europejską, zrobiło się głośno już w roku 2009, kiedy dewianci ogłosili plany zorganizowania tego typu spędu, po raz pierwszy w Europie Środkowej, a konkretniej w stolicy Polski – Warszawie. Temat ten nie zainteresował wtedy szerszej rzeszy społeczeństwa, poza samymi homoseksualistami i ich przeciwnikami, a więc grupami nacjonalistów, patriotów, konserwatystów czy szeroko pojętych prawicowców. Jednakże wydarzenia, które towarzyszyły ostatnim dniom i tygodniom przed „europride”, sprawiły że do debaty publicznej znów powróciła kwestia miejsca i sytuacji mniejszości seksualnych w Polsce.

3 sierpnia pod Pałacem Prezydenckim miały miejsce wydarzenia, które po raz kolejny zmuszają do refleksji nad kondycją państwa i świata, stanem w jakim znajduje się europejska cywilizacja, ze szczególnym uwzględnieniem Polski, która - pomimo nachalnych prób marginalizowania i karmienia kompleksów - jest jedną z głównych aren walki o zachowanie cywilizacji łacińskiej. Bądź w ogóle cywilizacji jaką znamy...Na całym świecie, a w Europie bardziej, od lat kilkudziesięciu toczy się walka o nowy ład, nowy porządek, budowę czegoś , co stałoby w opozycji do wszystkich dotychczasowych osiągnięć ludzkiego umysłu i ducha.